مجله خبری تشریفات

یاداوری این نکته نیز مورد نیاز میباشد که امروزه با وجود تحولات شگرفى که در زندگى آدم صورت داده میباشد و پیچیدگى حکم کننده بر مناسبات اجتماعى و رابطه ها آدم ها و کارویژه هاى مرتبط با دولت , هیچ وقت نمى قدرت انتظار داشت که همهء کارکردهاى مساجد در ابتدا اسلام , تحقق یابد. آنچه حایز عنایت میباشد , جابجایی تشریفات مشهد فرهنگ و تمدن حکم کننده بر مساجد به ساختارهاى اجتماعى و سیاسى میباشد , تا از رهگذر آن , جهت گیرى همگی کار هاى جامعه , جهت گیرى الهى و دینى باشد.
کارکردها
1. مقر عبودیت , بندگى و وارستگى : اولی مبادرت رسول پروردگار(ص) بعد از ورود به مدینه , ساختن مسجد قُبا بود; مسجدى که قرآن از آن این سیرتکامل تعبیروتفسیر مى نماید:
(... لمسجد أسس على التقوى اینجانب أول یوم أحق أن تقوم فیه , فیه رجال یحبون ان یتطهروا و الله یحب المطهّرین )
«مسجدى که از روز ابتدا , نهاد آن بر پرهیزگارى گذارده گردیده , براى نمازگزارى سزاوار خیس میباشد . در آن مسجد مردانى می‌باشند که دوستدار پاکیزگى و وارستگى اند و معبود پاکیزگان را دوست مى داراست.»
امام باقر(ع) مى گوید:[1] توبه: 108|142|
«فرستاده خداوند از جبرئیل پرسید دوستداشتنی ترین جای نزد آفریدگار کجاست و وی جواب اعطا کرد:
مساجد و خاطر نشان نمود: دوست داستنی ترین اهل مسجد کسانى میباشند که قبل از دیگر افراد به مسجد وارد و بعداز سایر افراد از آن بیرون شوند.»[1]
تأکید فراوانى که روایات منقول از نبی آفریدگار و امامان معصوم (ع) بر حضور در مساجد و اقامه نماز در آن داشته اند, آرم از واحد سنجش تأثیرگذارى این مقر میباشد , تا جایى که حضرت موازی نقلى فرموده میباشد :
«هم محلی مسجد را نمازى جز در مسجد وجود ندارد .»[2]
مداقه این مقر بندگى در اسلام را مى قدرت از آنچه در منابع و احادیث دینى آمده میباشد اخذ . استحباب ایجاد کرد مسجد, استحباب تردد در مساجد, حریم قائل شدن براى مساجد, سرعت دریافت کردن براى ورود به مساجد, ملازمت و همراهی بر عصمت , خواندن قرآن , خوشبو کردن و پوشیدن خرقه هاى فاخر و پاک در آن , منزه نمودن مساجد, ادب و ادب از یک طرف و نهى از خریدوفروش , ورود دیوانگان , تناول کردن , خوابیدن , نقش و نگار در مسجد تولید کردن و به کارها دنیوى مشغول شدن از طرف دیگر,
[3] در راستاى موضوع سازى و مهیا آوردن جای ویژه براى بندگى خالصانه و تمیز شدن بشر ها میباشد .
آفریدگار در آیاتى که به پیامبرش نازل کرده , مساجد را جایگاهى که حافظه آفریدگار در آن بسیار برده مى خواهد شد شمرده و این سیرتکامل هشدار داده میباشد :
«ستمکارتر از کسى که نمى گذارد اسم معبود در مسجدهاى وی برده خواهد شد و در سعی براى ویرانى آن هاست , که می باشد ؟»[4]
مسجد محلى براى تمیز شدن و منزه زیستن میباشد و از این روست که مؤمنان دستور یافته اند تا دراین جا مقدس , در ظواهر و درون , خویش را بیارایند; (یا این که بنى انسان خذوا زینتکم عند آحاد مسجد...)[5]
[1] عن أبى جعفر «قال: قال فرستاده الله لجبرئیل، یا این که جبرئیل، أى البقاع أحب الى الله عزوجل؟ قال: المساجد و أحب أهلها ألى الله أوّلهم دخولاً وآخرهم خروجاً منها» روضه خوان حرّ عاملى، وسائل الشیعه،

یاداوری این نکته نیز مورد نیاز میباشد که امروزه با وجود تحولات شگرفى که در زندگى آدم صورت داده میباشد و پیچیدگى حکم کننده بر مناسبات اجتماعى و رابطه ها آدم ها و کارویژه هاى مرتبط با دولت , هیچ وقت نمى قدرت انتظار داشت که همهء کارکردهاى مساجد در ابتدا اسلام , تحقق یابد. آنچه حایز عنایت میباشد , جابجایی تشریفات مشهد فرهنگ و تمدن حکم کننده بر مساجد به ساختارهاى اجتماعى و سیاسى میباشد , تا از رهگذر آن , جهت گیرى همگی کار هاى جامعه , جهت گیرى الهى و دینى باشد.
کارکردها
1. مقر عبودیت , بندگى و وارستگى : اولی مبادرت رسول پروردگار(ص) بعد از ورود به مدینه , ساختن مسجد قُبا بود; مسجدى که قرآن از آن این سیرتکامل تعبیروتفسیر مى نماید:
(... لمسجد أسس على التقوى اینجانب أول یوم أحق أن تقوم فیه , فیه رجال یحبون ان یتطهروا و الله یحب المطهّرین )
«مسجدى که از روز ابتدا , نهاد آن بر پرهیزگارى گذارده گردیده , براى نمازگزارى سزاوار خیس میباشد . در آن مسجد مردانى می‌باشند که دوستدار پاکیزگى و وارستگى اند و معبود پاکیزگان را دوست مى داراست.»
امام باقر(ع) مى گوید:[1] توبه: 108|142|
«فرستاده خداوند از جبرئیل پرسید دوستداشتنی ترین جای نزد آفریدگار کجاست و وی جواب اعطا کرد:
مساجد و خاطر نشان نمود: دوست داستنی ترین اهل مسجد کسانى میباشند که قبل از دیگر افراد به مسجد وارد و بعداز سایر افراد از آن بیرون شوند.»[1]
تأکید فراوانى که روایات منقول از نبی آفریدگار و امامان معصوم (ع) بر حضور در مساجد و اقامه نماز در آن داشته اند, آرم از واحد سنجش تأثیرگذارى این مقر میباشد , تا جایى که حضرت موازی نقلى فرموده میباشد :
«هم محلی مسجد را نمازى جز در مسجد وجود ندارد .»[2]
مداقه این مقر بندگى در اسلام را مى قدرت از آنچه در منابع و احادیث دینى آمده میباشد اخذ . استحباب ایجاد کرد مسجد, استحباب تردد در مساجد, حریم قائل شدن براى مساجد, سرعت دریافت کردن براى ورود به مساجد, ملازمت و همراهی بر عصمت , خواندن قرآن , خوشبو کردن و پوشیدن خرقه هاى فاخر و پاک در آن , منزه نمودن مساجد, ادب و ادب از یک طرف و نهى از خریدوفروش , ورود دیوانگان , تناول کردن , خوابیدن , نقش و نگار در مسجد تولید کردن و به کارها دنیوى مشغول شدن از طرف دیگر,
[3] در راستاى موضوع سازى و مهیا آوردن جای ویژه براى بندگى خالصانه و تمیز شدن بشر ها میباشد .
آفریدگار در آیاتى که به پیامبرش نازل کرده , مساجد را جایگاهى که حافظه آفریدگار در آن بسیار برده مى خواهد شد شمرده و این سیرتکامل هشدار داده میباشد :
«ستمکارتر از کسى که نمى گذارد اسم معبود در مسجدهاى وی برده خواهد شد و در سعی براى ویرانى آن هاست , که می باشد ؟»[4]
مسجد محلى براى تمیز شدن و منزه زیستن میباشد و از این روست که مؤمنان دستور یافته اند تا دراین جا مقدس , در ظواهر و درون , خویش را بیارایند; (یا این که بنى انسان خذوا زینتکم عند آحاد مسجد...)[5]
[1] عن أبى جعفر «قال: قال فرستاده الله لجبرئیل، یا این که جبرئیل، أى البقاع أحب الى الله عزوجل؟ قال: المساجد و أحب أهلها ألى الله أوّلهم دخولاً وآخرهم خروجاً منها» روضه خوان حرّ عاملى، وسائل الشیعه،